Hosting BE & EU Poetry Slam Championships

It’s Poetry Slam, ladies and gentlemen. What more can I say. It’s the top of the bill, la crème de la crème, it’s the cherry on the cake that is art. Hosting these is something I gladly empty my schedule for.

For the second time, I was asked to host the European Championships for Poetry Slam, held in Brussels, Belgium. This year I was delighted to be standing next to Veronica Rocha (V’RO TV) as her cohost. We also hosted the Belgian championships together, where the amazing Lisette Ma Neza triumphed.

It was september 2016 when I first got asked to host a poetry slam competition in Gent, and I fell in love with this art ever since. I wrote a post about it on facebook, that I gladly share with you.

 

01/10/2017

Duizend geluk

Gedragen. Zo voel ik me. Duizend geluk.

Een jaar geleden begon het voor mij, een simpele spontane meid die eens mocht gaan presenteren. “Poetry slam”, zo sprak de Samson.

Knallerteksten en een authentieke kwetsbaarheid. Trotse dichters die zich bloot opstellen. Ik tuimelde in een wereld die niet de mijne was en werd meegezogen in ieders verhaal. Maar als het dat nu eens was.

Gisteren vloeide er voor het eerst een traan. Bij mij. Een traan van hier heerst iets prachtig, hier is iets, hier leeft iets, hier z-i-j-n we. Het is het applaus en getier als Youness zijn tekst vergeet, die hij al vijfduizend keer eerder bracht. Het is Kevin die me zonder aarzelen knuffelt tot ik omval, nog voor ik mijn jas uittrek. Het is het “Sorry Charlotte” bordje stiekem langst de zijkant als Philipweer eens niet naar de presentatrice aan het luisteren was. Het is het “éh mais ça va ton français!” van Gioia na een gefaalde poging in het Frans te presenteren, en de publieke liefdesverklaring van Hakim, Le Chauve Sourit, die ik een uur daarvoor voor het eerst ontmoette. Het is de brede, onbevreesde glimlach van Giovanni, als ik hem zonder scrupules het podium afzwier omdat hij, naar mijn gevoel, te vroeg opkomt. Het is het onbevangen gelach, mogelijks ook medelijden, bij het horen van het zoveelste slechte woordmopje van de presentatrice. Het zijn de intro tekstjes, van de ‘kleine piemel’ tot de ‘ik haat zwemmen’ bekentenissen van Marius en Teddy. Het is Martijn die me, met zijn charmante gentse R, tot een jaar later plaagt met mijn uitspraak van foy-jeej. Het is het beleven van de stilte in een aangrijpende tekst, en wachten tot kippenvel zich van het publiek meester maakt.

Het is een gevoel van hier mag ik. Hier leef ik. Hier ben ik. Ik word oneindig gedragen en presteer op m’n best. Niemand doet iets, en iedereen leeft. Hier wil ik zijn.

Dit om jullie allemaal te bedanken, en jullie te feliciteren om de mooie mensen die jullie zijn.

Opdat we nog vaak samen kunst mogen maken.

Your biggest fan.